Frank'ı neden yaptık.

Ben Ece. Eşim Ozan ile Frank'ı birlikte yaptık.

Yıllarca, her ay sonunda hesaplara baktığımda “demek ki yine bu kadar harcamışız” diyordum. Tam olarak ne kadar, nereye, nasıl — bilmiyordum. Bu belirsizlik zamanla küçük bir rahatsızlığa, sonra büyük bir soruya dönüştü.

Tuhaf olan şu: ikimiz de mesleğimiz gereği rakamlarla iç içeyiz. Ben hukukçuyum — sözleşmeler, mali tablolar, hesap kayıtları hayatımın bir parçası. Ozan üst düzey yönetici — şirket bütçeleri, stratejik planlar, kâr-zarar tabloları onun dünyası. Başkalarının parasını anlamlandırmayı biliyoruz.

Ama iş kendi hanemize gelince, o netlik yok oluyordu.

6 yıl boyunca çözümü dışarıda aradık. Uluslararası uygulamaların çoğunu denedik, yerli olanları da. Her birinden bir şey öğrendik, ama hiçbiri “evet, tam bizim için bu” dedirtmedi. Kimi çok karmaşıktı — zarf bütçeleriyle uğraşmadan hayatımızı anlatamıyorduk. Kimi Türkiye'nin gerçeğini bilmiyordu — taksit bir fiyat etiketi değil, aylarca süren bir hikâyedir. Kimi de dijital bir muhasebe defteri gibi hissettiriyordu — her gün kendini zorlaman gerekiyordu.

Bir süre sonra kabullendik: madem 6 yıldır arıyoruz, madem bulamıyoruz, kendimiz için yapalım.

Frank bunun sonucu. Bankalara karşı değiliz — işlerini iyi yapmaları bizim için de kıymetli. Ama bankalar senin paranı biriktirmen için tasarlanmadı. Frank onun için var.

Hâlâ yolun başındayız. Eksiklerimiz olacak, hatalarımız olacak. Kullanırken aksayan bir şey görürsen — yaz, öner, bize söyle. Frank'ı senin geri bildiriminle büyüteceğiz.